Baza wiedzy

Zapoznaj się z naszymi artykułami.
Może znajdziesz w nich rozwiązanie swojej sprawy.

Adwokat Opole
  • 20

  • 11.2019

Frankowicze – Kredyt indeksowany a denominowany.

Jaka jest różnica na gruncie procesowym?

Podstawą do rozważenia możliwości dochodzenia przez konsumentów roszczeń z tytułu zawartych z bankiem umów zawierających klauzule niedozwolone jest określenie rodzaju udzielonego kredytu. Kredyty frankowe są potoczną nazwą kredytów, które są powiązane z frankiem szwajcarskim. Wyróżniamy trzy ich rodzaje, a mianowicie: kredyt walutowy, kredyt indeksowany (waloryzowany) do waluty obcej i kredyt denominowany do waluty obcej. Kredyt indeksowany i denominowany są swoimi przeciwieństwami, różnią się bowiem podstawą prawną, zakresem możliwych do dochodzenia roszczeń oraz skutkami prawnymi w przypadku unieważnienia umowy kredytowej.

Kredyt indeksowany jest kredytem wyrażonym w walucie polskiej, która jest przeliczana w momencie jego wypłaty na równowartość kredytu w walucie obcej według kursu kupna waluty obcej stosowanego przez bank. Klauzula indeksacyjna jest to zapis, który wprowadza uzależnienie wartości kapitału do spłaty oraz wysokość comiesięcznej raty od danego w danym momencie kursu np. franka. Podstawą do uznania takiego zapisu za niezgodny z umową kredytu jest art. 3851 ustawy Kodeks cywilny, zgodnie z którym postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeśli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interes.

W przypadku uznania przez sąd danej klauzuli za abuzywną, powoduje to jej bezskuteczność od początku trwania umowy, co z kolei skutkuje brakiem możliwości jej związania przez kredytobiorcę. Klauzula abuzywna powinna być usunięta z umowy, w pozostałej części umowa pozostaje nadal aktualna. Kwota kredytu oraz pozostałych okołokredytowych zapisów winna być na nowo przeliczona z pominięciem niezgodnej klauzuli, tak jakby był to kredyt w walucie polskiej z oprocentowaniem opartym na stałej marży banku i zmiennej stopie.

Zgodnie z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 03.10.2019 r. sąd winien również zbadać, czy usunięcie tych postanowień może doprowadzić do zmiany głównego przedmiotu umowy, ponieważ umowa bez przedmiotu głównego nie może istnieć.

Z kolei w przypadku kredytu denominowanego kwota kredytu wyrażona jest w walucie obcej, jednak kredyt uruchomiony był w walucie polskiej, kredytobiorca dokuje spłat rat w walucie polskiej, po przeliczeniu według kursu wymiany walut na dany dzień, którym najczęściej jest dzień spłaty. Kredytobiorca ma obowiązek zwrotu sumy nominalnej, która stanowi wartość waluty obcej, w zależności od jej bieżącego kursu. Kredyt denominowany zawierający klauzule niedozwolone daje możliwość do żądania unieważnienia całej umowy od chwili jej podpisania, nie tylko jej abuzywnych postanowień, tak jakby umowa kredytu nigdy nie została zawarta.

Kredytobiorca żądać może zwrotu wszystkich wpłaconych tytułem spłaty kredytu kwot, w tym jego rat, dodatkowych opłat, prowizji. Wynika to bowiem z definicji umowy kredytu, która to należy do umów dwustronnie zobowiązujących. Jednocześnie kredytobiorca zobowiązany jest do jednorazowego zwrotu całego pożyczonego kapitału, jednak bez odsetek.

W przypadku kredytu denominowanego odesłania do tabel kursowych kierują do przedmiotu głównego umowy, który nie ma na niego wpływu i nie zmienia go.

W związku z powyższym, pozew składany przez konsumenta powinien wskazywać z jakim kredytem mamy do czynienia – indeksowanym czy denominowanym, co rodzi również konieczność wskazania żądania jego „odfrankowania” lub unieważnienia umowy. W takim stanie rzeczy nieuniknione są rozbieżności pojawiające się w orzecznictwie sądów, z uwagi na fakt iż wpływające do sądów pozwy przeciwko bankom dotyczą zarówno kredytów indeksowanych, jak i denominowanych.

Comments are closed.

Skip to content